It's MIND's life.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                     imemymind@hotmail.com

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ในเดือนมิถุนายนนี้

 

ลูกชิ้นลูกเล็กๆลูกหนึ่ง หลังจากถูกปั้นด้วยส่วนผสมอย่างดีพอประมาณ จากโรงงานผลิตลูกชิ้นชั้นแนวหน้า จนคิดว่ามีรสชาติน่าพอใจและหวังว่าจะขายได้ในท้องตลาด เด้งกระดอนรอนแรมไปตามทางเพื่อหาสถานที่ๆจะรับมันไว้

 

ลูกชิ้นน้อย ได้กระดอนผ่านหน้าหม้อน้ำเดือด ทั้งๆที่รู้ว่าน้ำในหม้อนั้น ร้อนแสนร้อนแค่ไหน ลูกชิ้นน้อยก็มีความตั้งใจที่จะปวารณาใส่ตัวเองลงไปในหม้อนั้น หวังให้ทั้งเจ้าของร้านและผู้บริโภคพอใจ แต่พอลูกชิ้นน้อย ชะโงกหัวลงไปดู 

 

อนิจจา ภายในหม้อนั้น ลูกชิ้นน้อยได้พบกับลูกชิ้นอื่นๆลอยอยู่เต็มไปหมด ไม่มีที่เหลือเลย

 

ว้า แย่จัง เต็มแล้ว

 

ว่าแล้วลูกชิ้นน้อยก็กระดอนตัวเองผ่านร้านรวงต่างๆที่ประกาศต้องการลูกชิ้น ที่แล้วที่เล่า เจ้าของร้านต่างก็ให้ลูกน้องมาทดสอบความสามารถของลูกชิ้น ทั้งภาคทฤษฎีและปฏิบัติ แต่ก็ยังไม่มีการตอบรับอย่างจริงจังจากที่ใด

 

ลูกชิ้นน้อย เริ่มหมดกำลัง เวลาล่วงเลยไปทุกที

สงสัย ถึงเวลาที่ต้องปรับปรุงตัวเองแล้วหล่ะ

ตอนนี้ ลูกชิ้นน้อยยังคิดไม่ตกว่า จะมีวิถีทางใดที่ทำให้ตัวเองนั้น มีคุณสมบัติกระแทกตาเจ้าของร้านได้ หวังเพียงซักวัน ที่จะมีหม้อน้ำใบใหม่รอคอยให้กระดอนลงไป

 

ลูกชิ้นน้อย ได้แต่รอคอยถึง วันนั้น

พฤษภาคม...

 

ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองเหมือนเหมือนกับ ผักตบชวา ล่องลอยไปมาอยู่ในคลองแสนแสบ

 

บางทีก็ลอยไปเจอเรือด่วน แต่ก็ขึ้นไปไม่ไหว เรือช่างแล่นเร็วเกินกว่าจะจับทัน

 

พอมีขยะมาติด มีคราบน้ำมันลอยมาเกาะบ้าง จะเอาออกก็ยากเสียจริง

 

แต่ก็ยังดี ที่ยังพยุงตัวบนผืนน้ำได้อยู่

 

น้ำในคลองแสนแสบ เริ่มขาดออกซิเจนลงไปทุกทีๆ

 

ผักตบชวาเริ่มดิ้นรนหายใจ

 

กะว่าถ้าไม่ไหว จะพยายามเกาะเรือหางยาวย้ายไปอยู่ที่ เจ้าพระยา แทน 

แม้จะแอบคิดอยู่ในใจลึกๆว่า คงไม่ต่างกัน

 

อย่างไรก็ดี ผักตบชวาก็ยังมีความหวัง

 

เพราะ

สองฝั่งเจ้าพระยานั้น ยังห่างไกลกันน้อยกว่า สองฝั่งมหานทีสีทันดร เป็นไหนๆ 

 

ต้องข้ามไป ให้ถึงฝั่ง สักวัน

 

ป.ล. ตอนนี้ ผักตบชวา อยากได้ เจ๊ตสกี ชิบเป๋งเลย

 

จากใจ

ผักตบชวา